Help! Mijn kind blowt…

Ik had een gesprek met een jongeman, bij wie thuis de gemoederen behoorlijk waren opgelopen, nadat hij open en eerlijk aan zijn ouders had verteld, dat hij één keer per week een blowtje met zijn vrienden rookt.

Nu kan het een stukje beroepsdeformatie zijn, maar mijn eerste gedachtes waren; ‘jeetje, wat doen zijn ouders moeilijk over één blowtje. Het is een vriendelijke jongen, die het verder heel goed doet’.

Hij vertelde dat zijn ouders na het openhartige gesprek, het internet hadden geraadpleegd. In eerste instantie waren ze blij dat hij open en eerlijk over het blowen was geweest. Maar een paar dagen later waren ze omgekeerd als een blad van een boom. Beide ouders hadden een worstcase-scenario gecreëerd, waarin hij al een junkie is.

De jongeman was zichtbaar aangeslagen door de ontstane thuissituatie… waardoor zijn verhaal mij aan het denken zette. De volgende dag besloot ik over het internet te surfen, met o.a. de volgende zoekwoorden; ‘mijn kind blowt’ of ‘praten over cannabis met kinderen’. Nadat ik meerdere sites had doorgelezen, kon ik mij meer in zijn verontruste ouders verplaatsen. Om cannabis hangt een negatieve beeldvorming. Wat de meeste websites in stand houden of versterken, door voornamelijk op de gevaren te wijzen… en de positieve kanten, van het gebruik, onderbelicht te laten. Ik besloot verder te zoeken op websites, die ‘pro cannabis’ zijn. De informatie over blowen en jongeren, was op deze websites minimaal… teleurstellend, eigenlijk. 

Terwijl ik zo mijn gedachtes liet gaan, over hoe we – als ouder – op een constructieve wijze kunnen omgaan met het blowen van onze zoon of dochter. Kwam ik tot het inzicht, dat dit toch wel ‘beladen’ gespreksonderwerp, begint met een open mind van de ouder… en het normaliseren in plaats van het demoniseren van cannabis. Natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat er een stereotype blower bestaat, die de hele dag blowt en zijn of haar leven, op deze manier vergooit. Ik kom ze ‘wel eens’ tegen. Over dit type blower gaat mijn blog niet. Het gaat over jongeren die sociaal gebruiken, waarbij er geen problemen zijn in het dagelijks functioneren… maar wat bij ouders desalniettemin, de schrik op het lijf doet jagen.

Ik besloot het blowen vanuit meerdere perspectieven te bekijken. Eén van de eerste gedachtes die in mij opkwam; wie deed er geen dingen in zijn of haar jongere jaren, die onze ouders liever anders hadden gezien? Het experimenteren en grenzen verleggen is een natuurlijke ontwikkeling bij jongeren. Daarnaast is het voor jongeren heel belangrijk, om in de vriendgroep ‘erbij te horen’. Dat jongeren zich losmaken van hun ouders, hoort ook bij de ontwikkeling naar volwassenheid.

Verder kwam ik tot het inzicht dat er een dubbel moraal is, het drinken van een wijntje of een biertje is algemeen maatschappelijk geaccepteerd en wordt zelfs als ‘gezellig’ bestempeld. Maar in het weekend met je vrienden ‘gezellig’ een blowtje opsteken, ligt voor de meeste ouders toch een stuk gevoeliger. Terwijl de persoonlijke en maatschappelijke problemen die gerelateerd zijn aan alcoholmisbruik, vele malen hoger liggen, dan die van het blowen.

Uiteraard is het als ouder belangrijk om te praten over de mogelijke risico’s van het blowen, zoals de kans op een verslaving. Toch gaat naar mijn idee, het demoniseren van cannabis niet de reden zijn, waarom een jongere volledig zou gaan stoppen met blowen. Geen enkele jongere zal namelijk een blowtje opsteken met de gedachte; ‘zo, nu ga ik eens verslaafd worden’. De gedachte zal vooral zijn; ‘zover gaat het bij mij niet komen’.

Wat mij opviel tijdens mijn zoektocht, over het blowen op internet. Is dat verslavingszorginstellingen aansturen op geheel onthouding en weinig aandacht besteden aan verantwoord gebruik. Is de jongere niet tot geheel onthouding te motiveren, dan is het advies van een verslavingszorginstelling, dat er regels gesteld moeten worden, over hoeveel en hoe vaak kindlief mag blowen. De eerste vraag die in mij opkwam; hoe gaat een ouder dit controleren? En wil je als ouder een ‘Sherlock Holmes’ zijn, die in de slaapkamer van het kind gaat rondneuzen, op het bezit van cannabis? Of die elke keer als zoon of dochterlief thuiskomt, met de neus gaat rond snuffen of de kleding naar het ‘verboden middel’ ruikt? Naar mijn mening schept dit controlerende gedrag eerder afstand in de vertrouwensband tussen ouder en kind, dan dat het verbindt. Het gewoonweg verbieden gaat naar mijn mening ook niet werken. Als een jongere wil blowen, doet hij of zij dit toch wel… stiekem. Is dit wat je als ouder wilt?

Persoonlijk hecht ik een grote waarde aan eerlijkheid in het contact met mijn dochter. Dit hoeft niet te betekenen, dat ik er altijd blij mee ben of het liever anders zou zien. Daarnaast helpt het mij om zonder waardeoordeel naar een jongere luisteren (dit hoeft overigens geen goedkeuring te betekenen). Het geeft de jongere de ruimte, om vanuit zijn of haar belevingswereld, het verhaal te kunnen vertellen… zonder er een dubbele agenda op na te moeten houden. De jongeman die de aanleiding is geweest voor het schrijven van deze blog, haalt het hoogstwaarschijnlijk niet meer in zijn hoofd om de eerstvolgende keer dat hij met zijn vrienden een blowtje heeft gerookt, dit aan zijn ouders te vertellen. Waardoor de ouders helemaal geen zicht meer hebben op het middelengebruik van hun zoon.

Tenslotte; geef zoon of dochterlief de ruimte om eigen keuzes te kunnen maken en ervaringen op te doen … zodat ze ervan kunnen leren.

Hartegroet,